Η Σελίδα αυτή θα ενημερώνεται σε δύο περιπτώσεις, όταν εκλέγεται νέος πρόεδρος και όταν γίνονται νέα ή γνωστοποιούνται παλαιότερα σημαντικά γεγονότα για την Ελληνική Μένσα.

Οι πρόεδροι της Ελληνικής MENSA μέχρι σήμερα:

Θεόδωρος Νάτσινας
Ίδρυση της Ελληνικής Μένσα 1985
Σύνταξη καταστατικού
Υπογραφή του Πρώτου Καταστατικού της Ελληνικής Μένσα στις 28 Δεκεμβρίου 1985
Έγκριση του καταστατικού 7 Ιουλίου 1987

Θεόδωρος Νάτσινας
Διεθνές Συνέδριο Μένσα στην Αθήνα

273 ενεργά μέλη
Έντυπος Κατάλογος Μελών
Πρώτη έκδοση περιοδικού Ελληνικής Μένσα.

Νικόλαος Αναγνωστάτος
Πολλά ομαδικά τεστ σε σχολεία, νέα μέλη.

Ανδρέας Χαλκιαδάκης
Πρώτο Ίντερνετ site της Ελληνικής Μένσα

Νικόλαος Πατακιάς
Πρώτος πρόεδρος, μέλος του διπλωματικού σώματος.

Μάρκος Αλαφούζος
Παρουσίαση στα Ελληνικά ΜΜΕ του θέματος των ευφυών παιδιών

Ιωάννης Τζένος Μάιος 1998 - Φεβρουάριος 2001
Παρουσίαση της Μένσα στα Ελληνικά ΜΜΕ

Γεώργιος Κλείτσας
Νέα παρουσία στο Ίντερνετ.

Ιωάννης Τζένος Δεκέμβριος 2002 - Φεβρουάριος 2009
Συνέδριο «Τεχνητή ευφυΐα και Ανθρώπινη νοημοσύνη» 2003. Διοργάνωση από τον Άγγελο Σταθάτο.

Χρήστος Αποστολίδης 2009 - 2025
Αύξηση του αριθμού ενεργών μελών - Συμμετοχές μελών μας σε διεθνείς διαγωνισμούς Πάζλ - Μηνιαίες ομιλίες μελών - Επισκέψεις σε μουσεία (Ακρόπολης, Μπενάκη κλπ.) Πρώτο Internet Site με λειτουργικά Forums για συζητήσεις μεταξύ των μελών. (Webmaster: Βασίλης Τουλιάς).
Αναγνώριση της Ελληνικής Μένσα ως ισότιμο μέλος της Διεθνούς Μένσα.

Σύσταση των Ομάδων Ειδικών Ενδιαφερόντων, S.I.G.s,
http://epikairotita.mensa.org.gr/SIGsMeeting20101128.html
http://epikairotita.mensa.org.gr/SIGsMeeting20101212.html
http://epikairotita.mensa.org.gr/SIGsMeeting20101219.html
με υπεύθυνο τον Θεόδωρο Νάτσινα με συμμετοχή των:
Μάρκος Κορβέσης
Έλενα Αθανασάκη
Ανδρόνικος Μπαμπάτσικος
Χρήστος Σαμαράς
Αλέξανδρος Παπανδρέου
Τατιάνα Βαλεοντή
Μάνος Αγγελής
Ανδρέας Χαλκιαδάκης
Χρήστος Αποστολίδης
Γεώργιος Κλείτσας
Κωνσταντίνος Βαλλιάνος
Πέτρος Κωνσταντόπουλος
Περικλής Σταυρόπουλος
Στέφανος Νάτσινας
Αλέξανδρος Βάκουλας
Βασίλης Τσαρούχης
Μάρκος Αλαφούζος
Ισαάκ Παραστατίδης
Μαρία Λουλάκη
Χάρης Φραγκογιάννης
Νικόλας Κριτσωτάκης
Χρήστος Ιωνά
Σταύρος Σαρόγλου

Ενεργή συμπαράσταση στα S.I.G.s με τακτική παρουσία του σε αυτές.
Έκδοση νέων πλαστικών ταυτοτήτων μελών με αλλαγή θεμάτων ώστε να έχουν και συλλεκτική αξία.

Χρήστος Αποστολίδης 2011 - 2012
Αύξηση μελών.
Ημερίδα στο Μέγαρο Μουσικής για "Τα χαρισματικά παιδιά και οι ιδιαίτερες ανάγκες τους". Διοργάνωση από τον αντιπρόεδρο Αλέξανδρο Παπανδρέου.
Αναγνώριση της Ελληνικής Μένσα από την Διεθνή Μένσα, ως Εθνική Μένσα.

Χρήστος Αποστολίδης 2013 - 2014
Νέα γραφεία στην οδό Πετμεζά αρ. 14, με διαμόρφωση ικανή να εξυπηρετήσει τα ομαδικά τεστς στην Αθήνα, συναντήσεις, ομιλίες, προβολές και τις εκδηλώσεις μας.
Συναντήσεις της Ελληνικής Μένσα σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας.
Στήριξη των ευφυιών παιδιών με συντονιστή τον Αλέξανδρο Παπανδρέου.
Στήριξη των Oμάδων Ειδικών Ενδιαφερόντων, S.I.G.s, με συντονίστρια την Μαρία Ναυρούζογλου.
Διοργάνωση ομιλιών στις μηνιαίες συναντήσεις της Ελληνικής Μένσα.

Ανανέωση της δικτυακής μας παρουσίας με την επιμέλεια του Νικόλα Κριτσωτάκη και του Γιάννη Γεράρδη

Από την 25η Ιουνίου 2012 η Ελληνική Μένσα αναγνωρίσθηκε ως Εθνική Μένσα και εκπροσωπείται πλέον επίσημα στην Διεθνή Μένσα.
Με Διοικητικό Συμβούλιο της Ελληνικής MENSA:
Χρήστος Αποστολίδης Πρόεδρος
Αλέξανδρος Παπανδρέου Αντιπρόεδρος
Γεώργιος Μπιμπής Γενικός Γραμματέας
Βασίλειος Τουλιάς Ταμίας και webmaster
Αριάνα Μελανίτη
Ανδρόνικος Μπαμπάτσικος
Θεοδόσιος Προύσαλης

Για την λειτουργία της Ελληνικής Μένσα, υπάρχουν πολλά μέλη που συντελούν ώστε όλα να είναι εντάξει. Για παράδειγμα, η Κική Φλώρου κράτησε σε υψηλό επίπεδο την λειτουργία της λέσχης μας, από την θέση της γραμματέως αλλά και της εκδότριας του περιοδικού μας, ο Νίκος Μανούσος μας έδωσε πρόσβαση στα περιοδικά του (Compupress) και άρθρα του (ιατρός νευρολόγος) για να τα χρησιμοποιήσουμε στις δημοσιεύσεις μας τις οποίες είχε αναλάβει η Κική Φλώρου, το συνέδριο της Διεθνούς Μένσα το 1988 στην Αθήνα, φρόντισε η Βίκυ Παπουή να μας δοθεί, όταν ήταν στην Αγγλία και μίλησε με τον Ed Vincend υπεύθυνο της Διεθνούς Μένσα, την διοργάνωση του όμως, φρόντισε άψογα ο τότε αντιπρόεδρος Νίκος Αναγνωστάτος με μία ομάδα μελών που βοήθησε εθελοντικά. Τον δε πρώτο Δικτυακό τόπο της Ελληνικής Μένσα, έστησε η Τατιάνα Ιακωβάκη. Ελπίζω σιγά - σιγά να γεμίσει αυτή η σελίδα με το έργο των μελών που υπάρχουν την Μένσα, όπως η Ιωάννα Δαλλαρή που διοργάνωνε για δύο ολόκληρα χρόνια με καταπληκτικό τρόπο, επιτυχημένες ομιλίες της Ελληνικής Μένσα. Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχάσω την Χορηγία που πέτυχε ο Αθανάσιος Κοσμόπουλος από την ΟΤΕΝΕΤ για το Δικτυακό Περιοδικό μας μαζί με την δημοσίευση τεστ της Μένσα στον επίσημο Ιστότοπο της ΟΤΕΝΕΤ και λινκ προς την Ελληνική Μένσα!!!

Όταν με την βοήθεια των μελών που πρoσέφεραν πολλά για την Μένσα, αρχίσει η σελίδα να γίνεται δίκαιη, θα αλλάξει και ο τίτλος του λινκ, από «Προεδρικές Θητείες» σε «Τα μέλη που έχτισαν την Ελληνική Μένσα.»

I never met a human living happily and describing it as living happily. This thought helps me realize that some people of 80 years old, saying I am happy and I'm enjoying my life, just prove they don't. When we are happy we have no need to say this vital lie. Truly happy people radiate their happiness and talk about interesting things.

The Universal Journey of Age: A Life in Stages

From the moment we enter the world, age begins its quiet narrative—subtle, relentless, and profoundly transformative. This is a playful yet honest chronicle of that journey, a universal map of human experience through the decades.

Age 0 — Born with arteries already plotting their midlife rebellion.
Age 1 — Survives the perilous cradle years.
Age 3 — Learns the word “mine” and the world shifts forever. First suspicions of limitation dawn.
Age 4½ — Discovers adults don’t have all the answers. Begins asking “Why?” with weaponized persistence.
Age 5 — A full cast of imaginary friends and a portfolio of irrational fears emerge. Acceptance of limits feels more final.
Age 5 — Experiences the first conscious, heart-wrenching loss—a pet, a grandparent—the universe acquires a permanent crack.
Age 6 — Childhood’s best years are sacrificed to the promise of ‘golden years’—grey hair and daily pills—no opting out. Welcome to school.
Age 7 — Innocence quietly packs its bags, futilely trying to bend reality’s rules.
Age 8 — Discovers the art of the fib and the surprising power of deception.
Age 9 — First inklings of mortality; wonders if death has some supernatural extension.
Age 10 — Bedtime tyranny sparks the first rebellion.
Age 11 — Learns fairness is not a universal law.
Age 12 — Hormones arrive uninvited, with indefinite residency.
Age 13 — A trilogy of acne, angst, and awkward silences unfolds.
Age 14 — The first real romantic heartbreak: painfully profound yet embarrassingly trivial.
Age 15 — Masters the eye-roll as both an art form and primary communication.
Age 16 — Believes they’ve invented suffering; parents temporarily become idiots. Death feels bidirectional; depression silently settles in.
Age 17 — Future anxiety manifests—a permanent, low-grade panic over college, independence.
Age 18 — University or work; caffeine becomes a core nutrient.
Age 19 — Savoring newfound independence with a cereal-for-dinner mantra.
Age 20 — Freedom’s first taste, celebrated with late nights and questionable decisions.
Age 21 — Legally adult; emotionally, “pending.”
Age 22 — First job shock: taxes aren’t a suggestion.
Age 23 — Realizes “adulting” is 10% fun, 90% bills.
Age 24 — Life’s brochure begins to look misleading.
Age 25 — Brain’s operating system finally loads; chilling awareness that the end nears.
Age 26 — Parental texting breaches social media—a new horror.
Age 27 — The great wedding panic; peers “falling for it” inspires pity and envy.
Age 28 — The “28-Glide,” a calm before the storm of the 30s.

Age 29 — Last hurrah of uncomplicated ambition; winning feels past.

Age 29½ — Buys a vinyl for the vibe but owns no player.
Age 30 — The decade of “I should have my life together by now” commences.
Age 31 — Identity crisis, now professionally formatted with spreadsheets.
Age 31½ — Corporate retreat learned nothing; bonds form over shared cynicism.
Age 32 — Contemplates life’s meaning; yoga is tried but couch loyalty remains.
Age 33 — Older than most athletes; a low-grade, long-haul depression settles.
Age 33½ — Realizes love is less fireworks, more who remembers your coffee order.
Age 34 — Called “sir” or “ma’am” for the first time; spine protests.
Age 35 — Metabolism resigns, formally.

Age 36 — Fertility starts eyeing exit signs.

Age 37 — First true back pain; universal language understood.
Age 38 — Involuntary sounds begin with every sit and stand.
Age 38½ — Buys vitamins named “Vitality Boost” and forgets to take them.
Age 39 — The “last chance” audit before 40, frantic and final.
Age 39½ — Buys a self-helpbook, never reads it; wisdom by proximity.
Age 40 — Body becomes a symphony of creaks and mysterious aches.
Age 41 — First time someone says, “You look younger!”
Age 42 — Develops unexpectedly strong opinions about lawn care.
Age 42½ — Briefly dreams of opening a bakery; forgets how to make sourdough.
Age 43 — Horrified and proud to become their parents.

Age 44 — Reading glasses become necessary, yet unwelcome.

Age 44½ — Wonders if the universe listens; gets a parking spot after a wish.
Age 45 — Uses “back in my day” with zero irony.
Age 46 — Finds solace in routine; adventure limited to TV.
Age 47 — Midlife crossroads: motorcycle or mindfulness? Often, just the couch.
Age 47½ — Parenting adult children feels like emotional tech support.
Age 48 — Secret Googling: “How to parent adult children without crying.”
Age 49 — Milestone birthday sparks an RSVP-enabled existential crisis.
Age 50 — Yoga is tried again; pulls something new.
Age 51 — Now asks, “How old do I look?”
Age 52 — Begins sentences with "I’m not ageist, but..." especially about music.
Age 53 — Joins the “sandwich generation,” caught between tuition and care homes.
Age 54 — Develops strong checkout etiquette opinions.
Age 55 (Women) — Menopause: the great hormonal reshuffle.
Age 55 (Men) — The chair grunt becomes standard procedure.
Age 56 — Prescriptions gradually become collectibles.
Age 57 — Thermostat beliefs harden into dogma.
Age 58 — Stories start with “You won’t believe what happened...” followed by the mundane.
Age 59 — Hair dye—cheapest illusion of youth.
Age 59½ — Mentors someone younger, hoping they learn (but knowing they won’t).
Age 60 — Retirement brochures arrive uninvited.
Age 61 — Senior discounts: insulting but irresistible.
Age 61½ — Measures time in doctor visits and pharmacy lines.
Age 62 — Pre-retirement anxiety sparks spreadsheets for “exit strategies.”
Age 63 — Stem cells take a sabbatical; hope clings to “getting well.”
Age 64 — Complains about weather with meteorological expertise.

Age 65 — Driving license renewal doubles as high-stakes eye exam.

Age 66 — Carries extra pills “just in case.”
Age 67 — Regards post-1995 technology with suspicion.
Age 67½ — Joins—and can’t leave—a group chat.
Age 68 — Friends at reunions hunt familiar faces behind strange masks.

Age 69 — Achieves “I’ve lived through worse” peak status. If you are still living, you probably did the mistake to ask help. Doctors performing major operations are not helping according to Hippocrates but playing God, according to Frankenstein. Death gets ugly. Doctors do not install something good, they patch old plumbings, creating something ugly and dangerous. About Albert Einstein: “Nissen recommended an exploratory surgery, a procedure that would allow a direct look inside the 69-year-old genius. What Nissen discovered was a large aortic aneurysm—a widened, weakened stretch of the body’s largest artery.” Some years later after the experience of prolonging his life, he refused another surgery saying clearly “I have done my share, it is time to go. I will do it elegantly. It is tasteless to prolong life artificially.” Wise words from a remarkably wise man.

Age 70 – At this age and beyond, great care is required in making decisions about treatments. Many times, despite good intentions, interventions may worsen the patient's general condition instead of improving it. The search for "miracles" must be accompanied by the awareness that often "miracles" can make things worse. Quality of life and the patient's wishes must be the primary criteria for choosing care. I hope that after 70, no one will need to make such decisions. It is worth noticing, that even prisoners, when they reach 70, have better treatment for early release.

Age 71 — “My age, thank you,” doctor younger than jeans.
Age 72 — Masters the “Get off my lawn!” stance.
Age 73 — Perfects the meaningful, multi-layered sigh.
Age 74 — Realizes all ailments share one common denominator; therapy search becomes desperate.

Age 75 — Illnesses arrive like unwelcome, persistent guests.

Age 76 — Life’s final jokes reveal promises’ opposites.
Age 77 — Mind tries to manage body; comic failure ensues.
Age 78 — Memory becomes a beautiful, if frayed, patchwork quilt.
Age 79 — Living repository of “how things used to be done.”
Age 80 — Wisdom and stubbornness reach perfect balance.
Age 83 — Slow-motion heroics aided by mobility devices begin.
Age 85 — Collects diagnoses like rare stamps.
Age 87 — Supernatural family gossip hearing; selective medical deafness.
Age 88 — Legendary status: surviving long while gloriously opinionated.
Age 90 — Proud relic or well-dressed parlor ghost.
Age 100 — Grandmaster of social maneuvering, having seen all moves—and uninterested in playing.
Age 101+ — You won the lottery.

Θεόδωρος Νάτσινας

Επιστροφή στα περιεχόμενα.