Είναι η πολύ και σκληρή εργασία που καταβάλουμε σε συνδυασμό με την σωστή και επαρκή ψυχαγωγία και ανάπαυση που εγγυώνται για το μέλλον μας.
Εύχομαι για το 2009:
Ενεργητικότητα, τόλμη και καλή φυσική κατάσταση σε όλους μας.
Καλές επενδύσεις των κόπων μας και ουσιαστική απόδοσή τους.
Έγκαιρη και σωστή επικοινωνία όταν και όπου αυτό είναι απαραίτητο.
Εστία αποτελεσματική και γαλήνια όταν αυτό μας χρειάζεται.
Χαρά από τα αποτελέσματα των δημιουργικών μας δραστηριοτήτων.
Λειτουργικότητα και εύρρυθμη ανάπτυξη στις προσπάθειές μας.
Ειλικρίνεια και ισορροπία στις σχέσεις μεταξύ μας.
Πρόνοια στις τελεσίδικες αποφάσεις μας.
Αφθονία στις νέες εμπειρίες, αλλά και αποδοχή και αντοχή στις μεγάλες αλήθειες.
Καταξίωση στην απόδοσή μας ως άνθρωποι.
Ειρηνική και αποδοτική ανατροπή των καταστάσεων που ήρθε η ώρα να αλλάξουν.
Έντιμη και χρήσιμη για την ανθρωπότητα την έκβαση κάθε αντιπαράθεσης που η φύση μας επιφυλάσσει.
Τελικά είναι σύμφωνο με το σύνταγμα το θέμα του κτηματολογίου;
Και αν δεν είναι τι αλλαγές πρέπει να γίνουν για να εναρμονισθεί;
Ελπίζω να υπάρχουν στην διοίκηση οι άνθρωποι που μπορούν και να σκεφθούν και να προωθήσουν ότι είναι σωστό, γιατί το θέμα του κτηματολογίου είναι πολύ σημαντικό και εκεί θα φανεί αν μπορούμε να είμαστε σύγχρονοι και δίκαιοι.
Σήμερα για μία ακόμη φορά, κατέβηκα από το ποδήλατο για να σταματήσουν να μου ορμάνε αδέσποτα σκυλιά. Αυτό συμβαίνει και μέσα στο πεδίου του Άρεως τον χειμώνα, αλλά και στους δρόμους της Νέας Μάκρης και του Τύμβου το καλοκαίρι.
Μετά από τόσα χρόνια, σήμερα σκέφθηκα να γράψω κάτι, αφού φέτος τον χειμώνα είδα και μία σκηνή που δεν μπορώ να ξεχάσω. Μέσα στο πάρκο, άκουσα τα αδέσποτα να γαβγίζουν και είδα μία έντρομη μητέρα να σηκώνει το παιδί της στα χέρια της.
Πριν γράψω κάτι εδώ, είπα να διαβάσω και το τι γίνεται σε άλλες χώρες.
Βάζω λοιπόν στο google "Stray dogs" ωστέ να βρω σχετικά άρθρα.
Τρίτο στην σειρά εύρημα: Stray Dogs in Athens στην διεύθυνση: http://www.athensguide.com/straydogs/
Τι να γράψω λοιπόν;
Εύχομαι απλά, να δοθεί η καλύτερη λύση και για τα σκυλιά και για τους κυνηγημένους.
Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου 2007
Μόλις έφθασε στο περιοδικό, ένα κατατοπιστικό κείμενο σχετικά με τις δοκιμασίες ευφυίας:
IQ Test: Where Does It
Come From?
Intelligence testing began in earnest in France, when in 1904 psychologist
Alfred Binet was commissioned by the French government to find a method to
differentiate between children who were intellectually normal and those who
were inferior. The purpose was to put the latter into special schools. There
they would receive more individual attention and the disruption they caused in
the education of intellectually normal children could be avoided.
This led to the development of the Binet Scale, also known as the
Simon-Binet Scale in recognition of Theophile Simon's assistance in its
development. The test had children do tasks such as follow commands, copy
patterns, name objects, and put things in order or arrange them properly. Binet
gave the test to Paris
schoolchildren and created a standard based on his data. For example, if 70
percent of 8-year-olds could pass a particular test, then success on the test
represented the 8-year-old level of intelligence. Following Binet’s work, the
phrase “intelligence quotient,” or “IQ,” entered the vocabulary. The IQ is the
ratio of “mental age” to chronological age, with 100 being average. So, an 8
year old who passes the 10-year-old’s test would have an IQ of 10/8 x 100, or
125.
It constituted a revolutionary approach to the assessment of individual
mental ability. However, Binet himself cautioned against misuse of the scale or
misunderstanding of its implications. According to Binet, the scale was
designed with a single purpose in mind; it was to serve as a guide for
identifying students who could benefit from extra help in school. His
assumption was that a lower IQ indicated the need for more teaching, not an
inability to learn. It was not intended to be used as “a general device for
ranking all pupils according to mental worth.” Binet also noted that “the
scale, properly speaking, does not permit the measure of intelligence, because
intellectual qualities are not superposable, and therefore cannot be measured
as linear surfaces are measured.” Since, according to Binet, intelligence could
not be described as a single score, the use of his Intelligence Quotient (IQ)
as a definite statement on a child's intellectual capability would be a serious
mistake. In addition, Binet feared that IQ measurement would be used to condemn
a child to a permanent “condition” of stupidity, this negatively affecting his
or her education and livelihood:
Some recent thinkers…[have
affirmed] that an individual's intelligence is a fixed quantity, a quantity
that cannot be increased. We must protest and react against this brutal
pessimism; we must try to demonstrate that it is founded on nothing.
Binet's scale had a profound impact on educational development in the United States
— and elsewhere. However, the American educators and psychologists who
championed and utilized the scale and its revisions failed to heed Binet's
caveats concerning its limitations. Soon intelligence testing assumed an
importance and respectability out of proportion to its actual value.
H.
H. Goddard & Lewis M. Terman
H. H. Goddard, director of research at VinelandTraining School in New Jersey, decided that the Binet test
would be a wonderful way to screen students for his school. He translated
Binet's work into English and advocated a more general application of the Simon-Binet
Scale. He classified people as being normal, idiots, or imbeciles. Idiots could
only develop to a mental age of three to seven years, while imbeciles could not
progress to more than a three-year-old level. Goddard developed a new term,
“morons,” to describe people who were somewhere between normal and idiots.
Unlike Binet, Goddard considered intelligence a solitary, fixed and inborn
entity that could be measured.
While Goddard extolled the value and uses of the single IQ score, Lewis
M. Terman, who also believed that intelligence was hereditary and fixed, worked
on revising the Simon-Binet Scale. His final product, published in 1916
as the Stanford Revision of the Binet-Simon Scale of Intelligence (also
known as the Stanford-Binet), became the standard intelligence test in
the United States
for the next several decades. Convincing American educators of the need for
universal intelligence testing, and the efficiency it could contribute to
school programming, within a few years,
the Simon-Binet Scale, originally
designed for identification of children requiring special instructional
attention, was transformed into an integral, far-reaching component of the
American educational structure. Through Goddard's and Terman's efforts the
notion that intelligence tests were accurate, scientific, and valuable tools
for bringing efficiency to the schools resulted in assigning the IQ score an
almost exalted position as a primary, definitive, and permanent representation
of the quality of an individual. Hence, intelligence testing became entrenched
in the schools over the next several decades.
Few people realize that the tests being used today represent the end
result of a historical process that has its origins in racial and cultural
bigotry. Many of the founding fathers of the modern testing industry —
including Goddard, Terman and Carl Brighan (the developer of the Scholastic
Aptitude Test) — advocated eugenics. Eugenics is a movement concerned with
the selective breeding of human beings. Selected human beings would be mated
with each other in an attempt to obtain certain traits in their offspring, much
the same way that animal breeders work with champion stock. The eventual goal
of eugenics is to create a better human race. The Nazis took this idea to the
extreme. All “inferior” humans, especially Jews, retarded children or adults,
and any individual with genetic defects, were to be destroyed; and so many ill
and retarded people, and many Jews, were killed during World War II.
The founding fathers of the testing industry saw testing as one way of
achieving the eugenicist aims. Goddard's belief in the innateness and
unalterability of intelligence levels, for example, was so firm that he argued
for the reconstruction of society along the lines dictated by IQ scores:
If mental level plays anything
like the role it seems to, and if in each human being it is the fixed quantity
that many believe it is, then it is no useless speculation that tries to see
what would happen if society were organized so as to recognize and make use of
the doctrine of mental levels… It is quite possible to restate practically all
of our social problems in terms of mental level… Testing intelligence is no
longer an experiment or of doubted value. It is fast becoming an exact science…
Greater efficiency, we are always working for. Can these new facts be used to
increase our efficiency? No question! We only await the Human Engineer who will
undertake the work.
As a result of his views on intelligence and society, Goddard lobbied
for restrictive immigration laws. Upon his “discovery” that all immigrants
except those from Northern Europe were of
“surprisingly low intelligence;” such tight immigration laws were enacted in
the 1920s. Testing caused him to conclude that, for example, 87 percent of
Russian immigrants were morons. Of course it didn’t take into account that they
were given a test in English, with questions based on American cultural
assumptions, to people who could barely, if at all, speak English. Vast numbers
of immigrants were deported in 1913 and 1914 because of this test.
According to Harvard professor Steven Jay Gould in his acclaimed book The
Mismeasure of Man, these tests were also influential in legitimizing forced
sterilization of allegedly “defective” individuals in some states.
By the 1920s mass use of the Stanford-Binet Scale and other tests
had created a multimillion-dollar testing industry. By 1974, according to the Mental
Measurements Yearbook, 2,467 tests measuring some form of intellectual
ability were in print, 76 of which were identified as strict intelligence
tests. In one year in the 1980s, teachers gave over 500 million standardized
tests to children and adults across the United States. In 1989 the AmericanAcademy for the Advancement of Science
listed the IQ test among the twenty most significant scientific discoveries of
the century along with nuclear fission, DNA, the transistor and flight.
Patricia Broadfoot's dictum that “assessment, far more than religion, has
become the opiate of the people,” has come of age.
[Sourceσ: References:
·Armstrong, T., In Their Own
Way: Discovering and Encouraging Your Child's Personal Learning Style (Los
Angeles: Jeremy P. Tarcher, Inc., 1987).
·Bjorklund, D. F., Children's
Thinking: Development Function and Individual Differences (Pacific Grove,
CA: Brookes/Cole, 1989).
·Buros, O. K. (ed.), Mental
Measurements Yearbook (Highland
Park, NJ: Gryphon
Press).
·Dworetzky, J. P., Introduction
to Child Development (St. Paul: West Publishing Company, 1981).
·Engelbrecht, S. Kriegler & M.
Booysen (eds.), Perspectives on Learning Difficulties (Pretoria: J. L.
van Schaik, 1996).
·Goddard, H. H., Human
Efficiency and Levels of Intelligence (Princeton: Princeton University
Press, 1920).
·Gould, S. J., The Mismeasure of
Man (New York: W. W. Norton, 1981).
·Linden,
K. W., & Linden,
J. D., Modern Mental Measurement: A Historical Perspective (Boston:
Houghton Mifflin, 1968).
·Osgood, “Intelligence testing and
the field of learning disabilities: A historical and critical perspective,” Learning
Disability Quarterly, 1984, vol. 7.
·Swiegers, D. J., & Louw, D.
A., “Intelligensie,” in D. A. Louw (ed.), Inleiding tot die Psigologie
(2nd ed.), (Johannesburg: McGraw Hill, 1982).
Παρασκευή 20 Απριλίου 2007
(Ακολουθεί ένα κείμενο που μόλις έλαβα)
ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ
Εφημερίδα «Βήμα», αρ. φύλλου 14108 : «Όσο πιο ταλαντούχο είναι ένα παιδί τόσο ο αντισυμβατικός τρόπος σκέψης του το οδηγεί στην αίσθηση της απομόνωσης. Γι' αυτό το 25% των χαρισματικών παιδιών έχουν κοινωνικά και συναισθηματικά προβλήματα.
Διάβαζε στα δύο του χρόνια, ανακάλυψε έναν νέο πίνακα λογαρίθμων στα οκτώ του, μιλούσε έξι γλώσσες στα δέκα του και στα έντεκά του ο William Sidis είχε γραφτεί στο Πανεπιστήμιο Harvard παραδίδοντας και μαθήματα στα μαθηματικά. Ωστόσο ο πατέρας του τον μεγάλωσε καταπιέζοντάς τον και έγινε μνησίκακος μαζί του. Το αποτέλεσμα ήταν το χαρισματικό εκείνο παιδί να χάσει το ενδιαφέρον του για τα μαθηματικά στα δεκαέξι του που αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο, δεν ασχολήθηκε ποτέ ξανά με αυτά αλλά με άσχετες εργασίες και συμπεριφερόταν μελαγχολικά, σχεδόν αυτιστικά. Η ιστορία του Sidis είναι μια πιθανή πορεία ζωής για ένα ταλαντούχο παιδί, αν δεν έχει κατάλληλη διαπαιδαγώγηση. Διότι τα χαρισματικά παιδιά, που αντιπροσωπεύουν το 2%, υποφέρουν. Αυτά τα παιδιά μαθαίνουν γρηγορότερα, κάνουν ανακαλύψεις, δίνουν λύσεις σε προβλήματα χωρίς να περνούν από μια σειρά λογικών-γραμμικών βημάτων, δείχνουν ένα δυναμικό ενδιαφέρον στον τομέα που έχουν την ιδιαίτερη ικανότητα, λ.χ. στα μαθηματικά ή στην τέχνη, και αφοσιώνονται τόσο πολύ που δείχνουν να έχουν χάσει την αίσθηση του υπόλοιπου κόσμου.»
Χαρισματικά παιδιά, λοιπόν. Γενικά, ως χαρισματικά παιδιά ορίζονται τα παιδιά εκείνα που εμφανίζουν δείκτη νοημοσύνης >= 135-140 και εντάσσονται ως ποσοστό στο 1-2% του πληθυσμού, θεωρητικά βέβαια, στην πραγματικότητα φαίνονται να είναι αρκετά λιγότερα στον αριθμό. Τα παιδιά αυτά εμφανίζουν υψηλότατες νοητικές ικανότητες με τη μορφή της έντονης περιέργειας και αναζήτησης της γνώσης, της εύκολης κατανόησης λογικών-μαθηματικών εννοιών, της έντονα δημιουργικής φαντασίας καθώς και της εύκολης επεξεργασίας και διατύπωσης αφηρημένων εννοιών. Επιπλέον, ορισμένα εμφανίζουν την ιδιότητα σχηματικής απλουστευτικής ανάλυσης του χώρου και άλλες ανάλογες ιδιότητες, όπως και οι προαναφερθείσες στο εισαγωγικό άρθρο. Η πρώτη μελέτη για τα χαρισματικά παιδιά έγινε στις αρχές του περασμένου αιώνα σε άτομα με υψηλό δείκτη νοημοσύνης• ένα συμπέρασμα που προέκυψε ήταν ότι τα παιδιά αυτά δεν υπερτερούν μόνο στη νοημοσύνη αλλά και στην κοινωνικότητα και στην ηθική. Λάθος ή σωστό, η πλειοψηφία των παιδιών αυτών το επιβεβαιώνει μέσω της, αρχικής τουλάχιστον, συμπεριφοράς τους.
Όπως είναι φυσικό, τα παιδιά αυτά χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής και αντιμετώπισης, λόγω των ιδιαίτερων ικανοτήτων τους, και ακολούθως, λόγω των ιδιαίτερων αναγκών και επιθυμιών τους.
«Αφοσιώνονται τόσο πολύ που δείχνουν να έχουν χάσει την αίσθηση του υπόλοιπου κόσμου.» Η μικρή, ωστόσο περιεκτικότατη, αυτή φράση αποδεικνύει την διαφορετική θεώρηση που έχουν αυτά τα παιδιά για τον κόσμο, για το τι αναζητούν από τη ζωή τους και το οποίο βέβαια έρχεται σε έντονη αντίθεση με τα τετριμμένα στα οποία τους εγκλωβίζει το περιβάλλον τους, είτε αυτό σημαίνει την οικογένεια είτε τον εκπαιδευτικό χώρο. Αυτό που λείπει είναι η κατανόηση των τάσεων τους, και είναι πραγματικά λυπηρό. Επιστημονικές έρευνες έδειξαν επανειλημμένα, όπως και στο παράδειγμα του William Sidis, ότι τα παιδιά αυτά απογοητεύονται έντονα από θεσμούς οι οποίοι τους φαίνονται βαρετοί, αδιάφοροι ή ανώφελα επαναλαμβανόμενοι, καθώς επίσης και όταν καταπιέζονται να ακολουθήσουν κάποια κατεύθυνση που δεν αγγίζει το φάσμα των κλίσεων / ενδιαφερόντων τους. Δεν μιλάμε όμως για ένα απλό είδος απογοήτευσης, όπως π.χ. μια ερωτική απογοήτευση, η οποία θα σβήσει στο πέρας του χρόνου. Έχουμε να κάνουμε με ένα είδος απογοήτευσης το οποίο μετατρέπεται σε τραυματική εμπειρία, λόγο του έντονου και ευαίσθητου ψυχισμού τους, και τελικά δημιουργεί ένα αίσθημα μόνιμης απέχθειας για τον τομέα από τον οποίο απογοητεύτηκαν, αν όχι σε ακραία βέβαια περίπτωση, να οδηγηθούν σε μελαγχολία. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε Άγγλος παιδοψυχολόγος : «Όταν κόψεις τα φτερά από ένα πουλί, όσο και αν θέλει, δεν μπορεί πλέον να πετάξει. Έτσι συμβαίνει και με τα χαρισματικά παιδιά, αν χάσουν το ενδιαφέρον τους για τον κόσμο ή έστω για κάτι μεμονωμένο, είναι σχεδόν απίθανο να επανέλθει αυτό το ενδιαφέρον.»
Και εδώ έρχεται ο τραγικός ρόλος των εκπαιδευτικών εν Ελλάδι, και ίσως όχι μόνο. Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα θα ακολουθήσουν. Πρώτο παράδειγμα, δασκάλα αποβάλει παιδάκι από τάξη, και καλεί επιτόπου τους γονείς του για παρατήρηση διότι, όπως είπε και η ίδια, συνέβαινε το εξής: «Το παιδί τελειώνει πολύ γρηγορότερα τα τεστ από τα υπόλοιπα παιδιά, και έπειτα κάθεται και παίζει, αποσπώντας την προσοχή των άλλων παιδιών που ακόμα γράφουν.» Και γιατί να μην του βάλει κάποια επιπρόσθετη εργασία; Γιατί να μην του θέσει κάτι δυσκολότερο; Το χαρισματικό παιδί έχει πάντα ανάγκη για πνευματική τροφή, για κάτι που θα του εξάψει την περιέργεια και το ενδιαφέρον, κάτι που θα βασανίσει το μυαλό του. Κανένα χαρισματικό παιδί δεν τα θέλει «όλα έτοιμα στο πιάτο». Αντιθέτως, έχει την τάση να ανακαλύψει, να δημιουργήσει κάτι μόνο του, οτιδήποτε του προσφέρει ασφάλεια και σταθερότητα το αναγνωρίζει ως εύκολο και ανιαρό, εν ολίγοις, στάσιμο.
Δεύτερο παράδειγμα, δάσκαλος διαμαρτύρεται σε γονείς για το εξής: «Τα κάνει όλα τέλεια. Δεν με προσέχει όμως. Όταν παραδίδω μάθημα παίζει και χαζεύει. Βέβαια, για να πω την αλήθεια, χθες που τον έπιασα να χαζεύει έξω από το παράθυρο, τον μάλωσα και του ζήτησα να μου επαναλάβει τι είπα, περιμένοντας να τον πιάσω απροετοίμαστο και να εκτεθεί στην τάξη. Κατά ένα περίεργο τρόπο, μου επανέλαβε κατά λέξη ό,τι είχα πει τα τελευταία δύο λεπτά. Δεν κατάλαβα πώς το έκανε αυτό.» Φυσιολογικότατο, ένα χαρισματικό παιδί δύναται να κάνει πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Παρά την αφηρημάδα, η ισχυρή μνήμη είναι ένα ακόμα κλασικό χαρακτηριστικό τους. Συνεπώς, αυτό που έπρεπε να κάνει ο εν λόγω δάσκαλος είναι να καταλάβει με τι παιδί είχε να κάνει, και όχι να απορεί.
Δυστυχώς τα παιδιά αυτά δεν έχουν συχνά την απαραίτητη στήριξη και από την οικογένεια, κάτι το οποίο μπορεί να συμβαίνει είτε λόγω άγνοιας και ελλιπούς ενδιαφέροντος από πλευράς των γονέων, είτε από υπερβολικό ενδιαφέρον και έντονη επιθυμία να τα προστατέψουν, με αποτέλεσμα να τα οδηγούν σε λανθασμένους δρόμους, μακριά από τα ενδιαφέροντα τους, και έτσι σιγά σιγά να τα καταστρέψουν ανεπιστρεπτί. Το χαρισματικό παιδί όμως δεν πληγώνεται από δικές του λανθασμένες επιλογές, άλλα όταν νιώθει ότι το περιορίζουν και του «κλείνουν πόρτες». Όταν πρόκειται για δικά του λάθη έχει την ωριμότητα και το βάθος σκέψης να τα κατανοήσει, να τα δεχτεί, ακόμα και να τα διορθώσει.
Δεν υπάρχει πρόνοια για τα παιδιά αυτά, και δυστυχώς για αυτά, αλλά και για όλους μας, αρκετά χάνονται στην πορεία, καθώς χάνουν το ενδιαφέρον τους. Προσπαθούν με το δικό τους τρόπο να μιλήσουν για το πώς νιώθουν, για το τι θέλουν, αρκεί να τα ακούσουμε, να μην τα παραγκωνίσουμε. Να τα αναδείξουμε, να τα επιτρέψουμε απλά να χαράξουν το δικό τους δρόμο, όπως αυτά λαχταρούν, χωρίς φόβο.
Όλα αυτά κάποιους ίσως τους θυμίζουν κάτι, κάποιοι ίσως τα χουν ζήσει και δεν θα θελαν σίγουρα να τα ξαναζήσουν. Όταν λοιπόν συναντήσουμε ένα τέτοιο παιδί, ας ξέρουμε…Χαρακτηριστικά, ένας από τους ευφυέστερους ανθρώπους παγκοσμίως, που αν μη τι άλλο έζησε από παιδί και ζει το τι σημαίνει να είσαι πνευματικά προικισμένος, δήλωσε σε μια συνέντευξη του: «Η μετριότητα είναι τυραννία για έναν προικισμένο. Και σε αυτές τις περιπτώσεις, το υψηλό νοητικό επίπεδο αποτελεί από μόνο του μια πράξη. Είναι σαν να φταίμε για το γεγονός ότι υπάρχουμε.» Άσχετα από το αν κάποιος θα έβρισκε δίκιο ή όχι σε αυτές τις φράσεις, πρόκειται προφανώς για ένα υπαρκτό συναίσθημα, που καλά θα ‘ταν κανένα χαρισματικό να μην το βίωνε ποτέ…
Κυριακή 26 Οκτωβρίου 2008
Τελικά είναι σύμφωνο με το σύνταγμα το θέμα του κτηματολογίου;
Και αν δεν είναι τι αλλαγές πρέπει να γίνουν για να εναρμονισθεί;
Το λινκ έστειλε ο Βασίλης Γούσιας.
Δύο αγάλματα της Αθηνάς και της Ήρας, ανακαλύφθηκαν στη Μεγαλόνησο Κρήτη.
Μία νέα εμπειρία ξεκίνησε με ένα τηλεφώνημα του Γρηγόρη Διβάνη για μία παρουσία του Δικτυακού Περιοδικού μας στο Μαγκαζίνο PR της ΝΕΤ, με την Ρίκα Βαγιάννη και τη Λένα Αρώνη.
Η παρουσία θα είχε δύο σκέλη, κάποιος - α από μας θα έπρεπε να δείξει κάποια πράγματα για τα τεστ και να απαντήσει κάποιες ερωτήσεις σχετικά με την Μένσα και κάποιος – α από μας θα έπρεπε να βρεθεί την Δευτέρα 18 Απριλίου στην εκπομπή για ζωντανή συζήτηση.
Για μία ακόμη φορά είχα ελάχιστο χρόνο να βρω την λύση και για μία ακόμη φορά απέτυχα. Η Ευγενία Βαγιάνου δεν είχε μαζί το κινητό, ο Νίκος Μανούσος στις Κάννες, η Ιωάννα Δαλαρή στην Χαλκίδα.. Ξεκίνησα από την Ευγενία, αφού η εργασία της σχετικά με τα τεστ που δώσαμε στην ΟΤΕΝΕΤ συνετέλεσε καθοριστικά στο να πάρουμε την χορηγία. Σκέφθηκα τον Νίκο γιατί ρώτησα αν γίνεται να πάει το συνεργείο σε γραφεία ενός μέλους μας και μου απάντησε ο Γρηγόρης ότι μπορούν να πάνε εκεί για τις πληροφορίες σχετικά με τα τεστ. Ο Νίκος Μανούσος εκτός από εκδότης είναι και ιατρός νευρολόγος και βρίσκεται πάντα στις επάλξεις (τα γραφεία του). Σίγουρος ότι βρήκα λύση τον κάλεσα στο κινητό και έμαθα ότι βρίσκεται σε μία έκθεση στις Κάννες. Μετά σκέφθηκα την Ιωάννα η οποία αν και δεν έχει χρόνο αυτή την εποχή, έχει κάνει τόσο επιτυχημένες συγκεντρώσεις ώστε σίγουρα έχει μάθει πολλά για όλους και για όλα. Αμ δε! Στην Χαλκίδα για δουλειές, επαλήθευσε και πάλι ότι αυτή την εποχή δεν έχει χρόνο.
Πριν περάσουν 24 ώρες, το συνεργείο ήρθε στα γραφεία του περιοδικού και λύθηκε το θέμα.
Πάνω στην ώρα τηλεφώνησε και η Ευγενία που βρήκε την κλήση που της είχα κάνει και θα είναι αυτή που θα μας εκπροσωπήσει ζωντανά στην εκπομπή.
Πήρα ένα τηλεφώνημα, από την Μαρία Φαρμακιώτη, που ήθελε άμεσα κάποιον από την Μένσα για μία τηλεφωνική επικοινωνία κατά την διάρκεια της εκπομπής
ΕΔΕΣΕ Η ΠΑΡΕΑ των Χριστίνα Βίδου και Δημήτρη Γιατζόγλου (σύμφωνα με το πρόγραμμα, Γιαγτζόγλου σύμφωνα με την eone) στο
Sky Radio
σχετικά με το έτος του Einstein. Έψαξα για έναν φυσικό (τον Μενέλαο Καρανδεινό), μέλος της Μένσα που ζει στην Κρήτη, αλλά δεν είχε χρονικά περιθώρια για να το κάνει. Έκανα και άλλα τηλεφωνήματα (Ιωάννα, Βασίλη, Μάνο) και όταν τέλειωσε το ημίωρο τηλεφώνησα και είπα απλά ότι δεν τα κατάφερα. Με ρώτησε η Μαρία αν θα μπορούσαν να μιλήσουν με μένα και τότε της διάβασα ένα απόσπασμα που είχα σημειώσει πριν 30 χρόνια με πράσινο μαρκαδόρο στο παρακάτω βιβλίο:
Βιβλίο «Πως βλέπω τον κόσμο» του Albert Einstein.
Μετάφραση Μίνας Ζωγράφου – Μεραναίου.
Εκδόσεις Μάρη.
Κεφάλαιο «Κοινωνία και προσωπικότητα»
Τρώμε την τροφή που άλλοι παρήγαγαν, φορούμε ρούχα που άλλοι έφτιαξαν και ζούμε σε σπίτια που άλλοι μας έχτισαν. Το μεγαλύτερο μέρος της γνώσης μας και της πίστης μας, μας μεταδόθηκε από άλλους ανθρώπους, μέσω μιας γλώσσας που άλλοι δημιούργησαν.
Έτσι, πρέπει να παραδεχτούμε πως τα κυριότερα πλεονεκτήματά μας τα οφείλουμε στο γεγονός πως ζούμε σε ανθρώπινη κοινωνία.
Τελειώνοντας την ανάγνωση, παρατήρησα: Τι να πούμε για έναν άνθρωπο που έφτασε τόσο ψηλά και έμεινε τόσο ταπεινός;
Η απάντησή της Μαρίας απλή και άμεση: «Μερικά πράγματα τα θεωρούμε αλλά δεν είναι αυτονόητα και καλό θα ήταν να ακουστούν». «Μπορούμε να μιλήσουμε μαζί σας στις 17:30;».
«Φοβάμαι τις ραδιοφωνικές εκπομπές, γιατί τις ακούμε στο αυτοκίνητο και προσέχουμε πολύ καλά αυτά που λέγονται»
«Δεν θέλω να σας πιέσω»
«Εάν θελήσετε να με πάρετε στις 17:30, θα φροντίσω να είμαι στο τηλέφωνο.»
Ω Θεέ μου! τι να πει ο ένας δούλος σου για τον άλλο δούλο σου;
Το τηλεφώνημα...
Παρακολούθησα όλη την εκπομπή και άρχισα να έχω τρακ, ο Δημήτρης και η Χριστίνα επικοινωνούσαν γρήγορα, μεστά και δεν άφηνα τίποτα να «περάσει», σε μία κουβέντα τους μάλιστα με έναν καλεσμένο, προσαρμόστηκαν αμέσως, ανέβασαν το επίπεδο και κατάλαβα ότι ο τίτλος της εκπομπής ΕΔΕΣΕ Η ΠΑΡΕΑ δεν ήταν καθόλου τυχαίος. Για να είμαι όσο γίνεται πιο έτοιμος για την κουβέντα μαζί τους, δραστηριοποιήθηκα και άρχισα να γράφω αυτό το άρθρο πριν ακόμη γίνει η συζήτηση μαζί τους. Αυτό με ηρέμησε και στην αρχή μάλλον δεν φάνηκε το τρακ που είχα. Με κράτησαν όμως λίγο παραπάνω στην γραμμή και κάποια στιγμή η Χριστίνα το παρατήρησε. Δεν είναι δυνατόν να μεταφέρω εδώ το τι έγινε, αλλά ευχαριστώ πολύ και τους δύο για την βοήθεια που μου έδωσαν ώστε όλοι μαζί να παρουσιάσουμε κάτι μικρό αλλά ελπίζω ενδιαφέρον, για το έτος του Einstein.
Μου έδωσαν μάλιστα τον χρόνο, να αναφέρω σχετικά με την ημερομηνία (29η Μαΐου 1918) που αποδείχτηκε κατά την διάρκεια έκλειψης του Ηλίου, η θεωρία του Einstein.
Είμαι βέβαιος ότι οι Φυσικοί θα βρήκαν λάθη σε αυτά που είπα, πάντως η ημερομηνία είναι σωστή και ελπίζω ότι αυτοί που τυχόν δεν γνώριζαν ότι ο Einstein περίμενε αρκετό καιρό μέχρι να επαληθευθούν οι θεωρίες του, θα βρήκαν ενδιαφέρον το γεγονός.
Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2004
Wednesday, 24 November 2004
Κοίταζα το CNNTEXT όταν είδα αυτό:
I was checking CNNTEXT when I saw this:
Η Κική Φλώρου όμως, Πρώτη Γενική Γραμματέας της Ελληνικής Μένσα, μου θύμισε αυτό που μας είχε πει η Ελένη Γερονικόλα, μέλος της λέσχη που εργαζόταν επί χρόνια στην ΝΟΚΙΑ: «Αυτά γίνονται όταν βάζεις μπαταρία που δεν συνιστά η εταιρία του κινητού.»
Kiki Florou, First General Secretary of Hellenic Mensa, reminded me what Eleni Geronikola, member of our club who was working for several years for NOKIA said about those cell phones: «Such things happen when one uses batteries not approved by the Company that produced the cell phone.»
Μόλις προετοίμασα αυτή την σελίδα και πριν αρχίσω να γράφω κείμενο, πήρα τα μηνύματά μου.
Αποφάσισα αντί άλλου κειμένου, να ξεκινήσω με αυτό το μήνυμα.
As soon as this page was prepared and just before writing some text, I thought of opening my mailbox...
I decided instead of presenting any product of solitary brain function, to start with this message.
Dear Ted,
I have prepared somethink for you about me :
I am Vladimir Zahoransky, student of fifth year of mathematics in
Faculty of Mathematics, Physics and Informatics, Comenius University
in Bratislava, in Slovakia. Specialisation mathematical analysis
(large) and algebra (small). After this year I am interested on phd
study in mathematics.
I know about Mensa organization at about 5 years. At the present I am
not a member, because I am practical blind and Mensa organisation
(Mensa International, national Mensas) at the present can not support
IQ tests for practical blinds or blinds people. Mensa International
have advised to national Mensas defining sympatization with Mensa. At
the present it’s an open problem. But MI have interested to find
solution for visually impaired people. In owner Mensa or in Mensa CZ
I have many good friends.
In general, many my activities are with Mensa of Czech republic,
where I have published most of my articles. This national Mensa is
well known and very active. I have attended in many trips or
activities in regional groups of Mensa CZ. There I have heard about
many interesting national Mensas around the world. Mensa of Slovakia
or Mensa of Czech republic are classified like national Mensas.
I like mathematics, puzzles, mathematical seminaries, camps,
astronomy, music, research on the field of accessibilities for blind
(practical blind) or walking in forest. I am interested on the
mathematics science, I have published several articles on conferences
like Aplimat, Conference VSTEZ schools, Meetings of Slovak
Mathematicians. Many my articles in Mensa journal of Czech republic
are propagating science, mathematics, puzzles or natural science. I
like SCI-FI books, in cassette form or in digital form (in computer I
have speaking software).
> Dear Vladimir,
>
> In the page with your document, I would like to include some info
about you, eg.:
>
> When you learned about Mensa?
> Which year you were accepted?
> Is your Mensa provisional or National?
>
************
Παρακαλούνται τα μέλη που έχουν σε αρχείο για Η/Υ τα άρθρα τους που πρόκειται να εμφανιστούν εδώ,
να τα στέλνουν στην διεύθυνση:
magazin@otenet.gr
************
Με τον μετρητή που ακολουθεί φαίνονται και οι προτιμήσεις
των περισσότερων από μας έτσι ώστε να διαμορφώνεται
καλύτερα το περιεχόμενο του Περιοδικού μας