…Αλλά είναι πέρα για πέρα αναμενόμενο, όλα αυτά στέκουν ακόλουθα μακρών διεργασιών στην ανθρώπινη κοινωνία. Η αθλιότητα που βιώνουμε προέρχεται σαφώς από την ηθική εξαχρείωση μιας σαθρά δομημένης καλοζωίας. Ενός παθολογικού υλισμού. Πακτωλός σχετικών κρουσμάτων, όπως οι βιασμοί, οι κακοποιήσεις και η παιδοφιλία. Και υπεραρκεί να σταθεί κανείς στο τελευταίο. Δεν δύναται να συλλάβει ο νους πόσο καταραμένη ,πόσο διεστραμμένη μπορεί να είναι μια οντότητα ώστε να καταφεύγει – αποσκοπώντας στην προσωπική ηδονή – στην ανεπιστρεπτί καταστροφή μιας παιδικής ψυχής, μιας ψυχής που αποτελεί το τελευταίο ψήγμα αγνότητας και πνευματικής γαλήνης στον κόσμο μας…Το μόνο που ανήκει σε όλους αυτούς που καταπατούν έτσι αβίαστα το παιδικό χαμόγελο και καταρρακώνουν την ελπίδα για ζωή και εξέλιξη είναι ίσως η εσχάτη των ποινών, ως ενδεχομένως η μόνη αντάξια τιμωρία. Πέπλο σκοταδισμού καλύπτει τις υποθέσεις αυτές, καθώς αρκετοί εκ των εμπλεκομένων είναι δημόσια πρόσωπα, πρόσωπα τα οποία αρκετοί από μας «θαυμάζουν» και μιμούνται. Ίσως μερικοί από αυτούς καθημερινά αποφασίζουν για τις ίδιες μας τις ζωές…Ο εκφυλισμός κυριαρχεί σε κάθε τομέα, συντρίβοντας παντί τρόπο τα εκάστοτε κύματα αθωότητας που ενδέχεται να ξεσπούν. Όλα αυτά τα κρούσματα αποτελούν «ξέσπασμα», απόρροια συνειδησιακής ατροφίας και αβαθύρριζης παιδείας. Μιζέρια και δυστυχία, που εκτονώνονται με βίαιη και παρά φύση σεξουαλική συμπεριφορά, διότι, ναι, για τα προβλήματα μας φταίει η κάθε ανυποψίαστη κοπέλα που διασχίζει σε βραδινές ώρες το δρόμο, ή επίσης πιθανότατα φταίει και το παιδάκι, που τρέχει αμέριμνο. Εντούτοις, τη μια νύχτα συμβαίνουν αυτά και το επόμενο πρωί ο κόσμος πίνει τον καφέ του ανέμελος, οι πρωινές εκπομπές έχουν καλεσμένους διάφορους «καλλιτέχνες» να επαίρονται για το πόσο πραγματικά «δύσκολα», με αδιάβλητες και καθαρές μεθόδους, έφτασαν στο υψηλότερο σκαλί…….της πίστας. Ή επίσης μπορεί να έχει και μαγειρική στην τηλεόραση ή κάποιο σήριαλ, στο οποίο μπορεί μεν να χώρισε στην αρχή το ζευγάρι, αλλά θα τα ξαναβρούνε. Και έτσι όλοι θα είναι ικανοποιημένοι. Και το Αξιών Αθηνών καλά πάει τον τελευταίο καιρό. Αλλά εμείς να δω πού και πώς θα πάμε τελικά. Πότε επιτέλους θα απεμπλακούμε από το κατρακύλισμα, πότε θα πάψουμε να θερίζουμε ασύστολα την ανθρωπιά, πότε εν τέλει θα τρέξει αίμα ξανά μέσα μας και θα νιώσουμε για λίγο άνθρωποι. Ωστόσο, σαν φως στον ορίζοντα έρχεται μια ελπίδα. Δεν ξέρω, αλλά φρονώ πως θα γίνει κάποτε η μεγάλη έκρηξη, δεν γίνεται να αντέξουμε για πολύ ακόμα σε αυτήν την αποχαύνωση, κάποτε θα γίνει η έκρηξη, και αλίμονο σε όσους θα επιμένουν να διαιωνίζουν τη σαπίλα, που προς το παρόν βέβαια, με βουλιμία κατασπαράζει κάθε μας στιγμή…

Επιστροφή στα περιεχόμενα.